Australię wolno wymienić krainą torbaczy, które opanowały tutaj większość środowisk, oraz które przynajmniej odkąd początku trzeciorzędu różnicowały się na nowe wyspecjalizowane formy. Torbacze (Marsupialia) charakteryzują się obecnością torby, wewnątrz której wychowują młode. Za w najwyższym stopniu prymitywne uważa się drapieżne niełazowate (Dasyuridae), u których tornister jest najsłabiej rozwinięta.
Drapieżne torbacze żyjące współcześnie należą do trzech rodzin: wspomniane przedtem niełazowate (ok. 50 gatunków), krety workowate (Notoryctidae) z dwoma gatunkami plus numbat (Myrmecobius fasciatus), który jest jedynym żyjącym członkiem mrówkożerowatych (Myrmecobiidae). Wilk workowaty (Thylacinus cynocephalus) przynależny do rodziny wilków workowatych (Thylacinidae) był największym z drapieżnych torbaczy, jednak współcześnie uważa się go zbytnio natura wymarły, skoro świeżo miniony żywy sztuka dożył do wnętrza niewoli do 1936 roku. Obecnie największym żyjącym mięsożernym torbaczem jest zły duch tasmański, który jest wielkości małego psa oraz jakkolwiek potrafi polować, to w zasadzie żywi się padliną. Na kontynencie wymarł dookoła 600 lat temu, tudzież w dzisiejszych czasach żyje z trudem na Tasmanii. Do rodzaju Dasyurus niełaz plamisty należą gatunki, będące nocnymi drapieżnikami o ciemnej sierści wewnątrz jasne plamki wielkości kota zwane czasem kunami workowatymi.
Pozostałe niełazowate są niewielkimi zwierzętami wielkości myszy mającymi masę mniejszą niż 100 g. Dwa gatunki kreta workowatego wybitnie podobne do kreta, prowadzące też zbliżony duchem zwyczaj życia również też odżywiające się dżdżownicami plus innymi bezkręgowcami. Oba zamieszkują południowo-zachodnią rozmiary Australii.
Jamrajowate (Peramelidae) nazywane borsukami workowatymi są zwierzętami wszystkożernymi. W Australii występuje 7 gatunków plus żadne nie są liczne. Są małymi zwierzętami, które wyróżnia nieco charakterystycznych gildia t.j. wydłużony zwężający się pysk, duże pionowe uszy dodatkowo długi narcyzowy ogon. Ich płynny start jest niejasny, bo posiadają cechy zarówno drapieżnych w charakterze dodatkowo roślinożernych torbaczy. Ich przedstawicielem jest wielkouch króliczy będący niewielkim zwierzęciem obdarzonym nieproporcjonalnie wielkimi uszami, ułatwiającymi oziębianie organizmu. W dzień chowa się nim upałami w środku wykopanych wskroś siebie długich podziemnych norach. Żeruje po zapadnięciu zmroku na termitach plus larwach chrząszczy.
Roślinożerne torbacze należą do blisko dwuprzodozębowców (Diprotodontia), który dzieli się na dwójka podrzędy: wombatokształtne plus Phalangerida. Do wombatokształtnych należą trzy gatunki wombatowatych (Vombatidae) także koala (Phascolarctos cinereus), który jest zdaje się w najwyższym stopniu znanym torbaczem z powodu podobieństwa do pluszowego niedźwiadka. Żyje we wschodniej Australii - samotnie innymi słowy wewnątrz niewielkich grupach złożonych z samca dodatkowo kilku samic. Większość życia spędza na drzewach eukaliptusów, żywiąc się liśćmi dookoła 120 ich gatunków. Czas, jak nie żeruje, przeznacza na spanie. Na ziemię schodzi ostatkiem sił po to, aby przekroczyć na kolejne drzewo. Musi to zachowywać się nie dlatego, że na danym drzewie brakuje przedtem liści jednak dlatego, że liście eukaliptusów periodycznie stają się trujące wydzielając kwas pruski. Obywa się bez picia czerpiąc wilgotność z liści plus soków wewnątrz nich zawartych. Wombaty żerują na ziemi jedząc trawy, turzyce oraz korzenie. Podobnie w charakterze gryzonie używają przednich zębów oraz potężnych pazurów, żeby ryć obszerne systemy jam. Aktywne są zwykle o zmierzchu dodatkowo w środku nocy.
Do podrzędu Phalangerida wchodzą pałanki nazywane też oposami australijskimi, lotopałanki, oposy karłowate oraz kangury. Oposy są zróżnicowaną grupą nadrzewnych torbaczy o rozmiarach odkąd ważących 7 g Cercartetus lepidus z rodziny oposów karłowatych (Burramyidae) do wielkości kota Psudocheirus peregrinus także pałanka kuzu (Trichosurus vulpecula). Lotopałanka karłowata (Petaurus breviceps) również Petaurus norfolcensis to gatunki torbaczy, które opanowały przelot ślizgowy do przemieszczania się pośród drzewami eukaliptusów we wschodniej Australii. Szybujące oposy mają membrany nazwane patagiums, które rozkładają wśród piątym palcem kończyny przedniej plus pierwszym palcem kończyny tylnej. Dzięki przedtem mogą pokonywać odległości plus minus kilkudziesięciu metrów.
Kangury dzielą się na trzy rodziny: Hypsiprymnodontidae, której jedynym przedstawicielem jest torebnik piżmowy (Hypsiprymnodon moschatus), kanguroszczurowate (Potoroidae) także kangurowate. Kangury opanowały wszystkie środowiska lądowe zbytnio wyjątkiem obszarów typu alpejskiego wewnątrz wysokich górach. Do tej grupy wchodzą kangury dodatkowo wallabie. Większość kangurów ma duże tylne nogi zakończone długimi wąskimi stopami z czterema palcami plus potężnie umięśnione ogony, których używają, tak aby opierać się do wnętrza czasie dwunożnego chodu, plus który przekazuje energię w środku czasie skoków. Krótkie przednie kończyny mają pięć oddzielnych palców. Najmniejszym jest torebnik piżmowy dodatkowo zarazem jedynym gatunkiem czworonożnym, w toku podczas gdy największy kangur wiewióra (Macropus rufus) przypadkiem zarabiać ok. 2 m wysokości oraz masę do 85 kg.
W Australii wystąpiło zjawisko konwergencji w charakterze niezależnego procesu ewolucyjnego prowadzącego do upodobnienia się torbaczy z nie spokrewnionymi z nimi ssakami łożyskowymi z innych kontynentów zamieszkującymi podobne środowiska.
| Odpowiedniki ssaków łożyskowych wśród australiskich torbaczy | |
|---|---|
| Torbacze | Ssaki łożyskowe |
| kangury | jelenie plus antylopy |
| jamraje | króliki także borsuki |
| lotopałanki | wiewiórki |
| wombat, wiwer | nutria |
| poturu, torebnik | szczury |
| dydelf karłowaty | myszy |
| ryjówka workowata | ryjówki |
| kret workowaty | kret |
| Cercaertes | suseł |
| Antechinomys | skoczki |
| koala | leniwiec |
| kuskus | lemur |
| kuna workowata | kuna |
| diabeł tasmański | niedźwiadek |
| wilk workowaty | wilk |